Δάβης Δημήτρης


Βιογραφικό

(1905-1973)

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1905. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής για ένα χρόνο (1921) στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Β. Μποκατσιάμπη, και στη συνέχεια αναχώρησε για το Μόναχο, όπου σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία (1923-1929), με δάσκαλο τον A. Schinnerer και τον K. Caspar, και ιστορία τέχνης με τον Wölfflin. Ασχολήθηκε κυρίως με την προσωπογραφία και λιγότερο με το τοπίο και τη νεκρή φύση. Η ζωγραφική του, που συχνά διακρίνεται για την έμφαση στα ρεαλιστικά στοιχεία του θέματος και την απόπειρα της ψυχογραφικής περιγραφής του προσώπου, σχετίζεται με τις αναζητήσεις του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Ασχολήθηκε επίσης με την χαλκογραφία και την ξυλογραφία, ενώ καταπιάστηκε και με την πολιτική σάτιρα και συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες και περιοδικά.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Δάβης Δημήτρης


Βιογραφικό

(1905-1973)

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1905. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής για ένα χρόνο (1921) στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Β. Μποκατσιάμπη, και στη συνέχεια αναχώρησε για το Μόναχο, όπου σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία (1923-1929), με δάσκαλο τον A. Schinnerer και τον K. Caspar, και ιστορία τέχνης με τον Wölfflin. Ασχολήθηκε κυρίως με την προσωπογραφία και λιγότερο με το τοπίο και τη νεκρή φύση. Η ζωγραφική του, που συχνά διακρίνεται για την έμφαση στα ρεαλιστικά στοιχεία του θέματος και την απόπειρα της ψυχογραφικής περιγραφής του προσώπου, σχετίζεται με τις αναζητήσεις του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Ασχολήθηκε επίσης με την χαλκογραφία και την ξυλογραφία, ενώ καταπιάστηκε και με την πολιτική σάτιρα και συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες και περιοδικά.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Δαμιανάκης Νίκος


Βιογραφικό

Χανιά 1920 – Αθήνα 2005

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1920 και σπούδασε χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1950-56), στο εργαστήρι του Γ.Κεφαλληνού. Συνέχισε τις σπουδές του στη ζωγραφική, στην Ecole des Beaux-Arts (1957-58) στο Παρίσι, όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Στο διάστημα 1953-56 συνεργάστηκε με τη Λ. Μοντεσάντου και το Γ.Βαρλάμο στη φιλοτέχνηση του λευκώματος Δέκα Λευκαί Λήκυθοι του Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών. Το έργο του, εμπνέεται από τις αφαιρετικές τάσεις της μοντέρνας τέχνης, σε σχέση πάντοτε με την προβληματική της απόδοσης του αντικειμενικού κόσμου, μέσα στο συνεχές γίγνεσθαι. Τα θέματα που επιλέγει, είναι η ανθρώπινη φιγούρα, κυρίως η γυναικεία, καθώς και τοπία. Τα έργα του, χαρακτηρίζονται από νευρικές και σίγουρες χειρονομίες, με τις οποίες σχεδιάζει και αποδίδει την αστάθεια και την κινητικότητα, που υπαινίσσεται η εικόνα της σχέσης μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Δέρπαπας Γεώργιος


Βιογραφικό

Κατερίνη 1937 – 2014

Γεννήθηκε το 1937 στην Κατερίνη. Το 1957 εγκαταστάθηκε στο Αμβούργο, όπου έκανε σπουδές πολιτικών και οικονομικών επιστημών. Ύστερα από παραμονή δέκα ετών, επέστρεψε στην Αθήνα και από το 1960 ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη ζωγραφική. Από τις πρώιμες ακόμα προσπάθειές του, γίνονται φανερές οι επιρροές του από το σουρεαλισμό και το κλίμα της ζωγραφικής του φανταστικού, της Σχολής της Βιέννης. Συνδυάζει τη ρεαλιστική περιγραφή με παραμορφώσεις διαφόρων υφολογικών τάσεων, για να δώσει έργα που διακρίνονται για την οξύτητα και το χαρακτήρα του σχεδίου τους. Στη ζωγραφική του, ιδιαίτερα μετά το 1964, σε έργα με σινική μελάνη, λάδι σε μουσαμά και ξύλο, χρησιμοποιεί ζωγραφικά κολλάζ, στα οποία συνδυάζονται η δύναμη της γραμμής με την εκφραστικότητα του χρώματος, φτάνοντας σε περισσότερο προσωπικές διατυπώσεις. Όσο προχωράει η καλλιτεχνική του δημιουργία, τόσο περισσότερο εντάσσει στη ζωγραφική του γνωστούς τύπους μεγάλων δασκάλων του σουρεαλισμού (Dali, Magritte, Ernst) καθώς και θέματα της αρχαίας και βυζαντινής τέχνης, σε σύνολα που διακρίνονται για την αντιφατικότητα και την πολυσημία τους.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Δημακοπούλου Τζούλια

Βιογραφικό

(1932)

Γεννήθηκε στην Πάτρα. Το 1952 έκανε μαθήματα γλυπτικής, δίπλα στον γλύπτη Κ. Πετράκη και σχεδίου με τον Π. Σαραφιανό. Το 1954 έδωσε εξετάσεις για τα εργαστήρια γλυπτικής της Καλών Τεχνών στην Αθήνα όπου απορρίφθηκε. Σπούδασε μόδα και κοστούμι στο Μιλάνο και έπειτα αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων στη Βενετία, ενώ είχε επίσης παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής στην Ακαδημία Brera. Δούλεψε στο χώρο της αρχιτεκτονικής από το 1958 έως το 1972. Παράλληλα συνέχισε τις σπουδές της στη ζωγραφική και στην Ιστορία της Τέχνης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βενετίας. Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της ιστορικής γκαλερί «Νέες Μορφές» (1959) και το 2009 ίδρυσε μαζί με τους συνεργάτες της το Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης (ΙΣΕΤ).
Τα έργα της Δημακοπούλου δεν παρουσιάζονται συχνά. Πιο συγκεκριμένα, η ζωγραφική της δραστηριότητα στο εργαστήρι της στην Αθήνα από το 1990 και έπειτα, έχει εκτεθεί μόλις δύο φορές, η πρώτη το 1999 στην επετειακή εκδήλωση για τα σαράντα χρόνια λειτουργίας της γκαλερί «Νέες Μορφές» και η δεύτερη με την ατομική της έκθεση «Μνήμες» στο Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης, από το Δεκέμβριο του 2017 έως τον Ιανουάριο του 2018. Με αφορμή την τελευταία, ο ιστορικός τέχνης Αντώνης Κωτίδης σημείωσε σε άρθρο του ότι τα έργα της Δημακοπούλου συνδυάζουν τη μορφολογική πλαστικότητα και την ποιητική ένταση του περιεχομένου, που παραμένει αόρατη στα μάτια των θεατών. Η θεματική τοπιογραφία στα έργα της αποδίδεται με λιτότητα η οποία αντιπαραβάλλεται με την εξαιρετική έμφαση της καλλιτέχνιδας στην υφή των έργων της. Στη μονογραφία που ακολούθησε την έκθεση «Μνήμες», η ιστορικός τέχνης Μάρθα Χριστοφόγλου ανέφερε ότι τόσο το χρώμα όσο και τα αφαιρετικά στοιχεία κυριαρχούν στις συνθέσεις της καλλιτέχνιδας, θυμίζοντας μας πρακτικές της ευρωπαϊκής ζωγραφικής των τελευταίων αιώνων, πιθανότατα του ιμπρεσιονισμού, όπως σημείωσε στο άρθρο του ο Α. Κωτίδης. Η προσφορά της Δημακοπούλου στον καλλιτεχνικό χώρο, δεν περιορίζεται μόνο στο ζωγραφικό της έργο, περιλαμβάνει την εξαιρετικά σημαντική της συνεισφορά στη συγκέντρωση αρχειακού υλικού Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών από το 1945 μέχρι σήμερα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Τζούλια Δημακοπούλου: «Μνήμες», κατάλογος έκθεσης, Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης, Αθήνα 2017.
  • Μελίτα Κοντράρου (επιμ.), Τζούλια Δημακοπούλου, κατάλογος έκθεσης, Γκαλερί νέες μορφές, Αθήνα 1999.
  • Η έκθεση της Τζούλιας Δημακοπούλου: «Μνήμες», στον διαδικτυακό τόπο: iset.gr
  • Αντώνης Κωτίδης, « Η ψύχραιμη και καίρια Τζούλια Δημακοπούλου», Καθημερινή, 2018 στον διαδικτυακό τόπο: Kathimerini.gr
  • Αργυρώ Μποζώνη, «ΙΣΕΤ: Το μεγαλύτερο αρχείο για τη σύγχρονη ελληνική τέχνη δωρίζεται στην Εθνική Πινακοθήκη», LiFO, 2022, στον διαδικτυακό τόπο: LiFO.gr

Δείτε το έκθεμα

Δημακοπούλου Τζούλια

Βιογραφικό

(1932)

Γεννήθηκε στην Πάτρα. Το 1952 έκανε μαθήματα γλυπτικής, δίπλα στον γλύπτη Κ. Πετράκη και σχεδίου με τον Π. Σαραφιανό. Το 1954 έδωσε εξετάσεις για τα εργαστήρια γλυπτικής της Καλών Τεχνών στην Αθήνα όπου απορρίφθηκε. Σπούδασε μόδα και κοστούμι στο Μιλάνο και έπειτα αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων στη Βενετία, ενώ είχε επίσης παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής στην Ακαδημία Brera. Δούλεψε στο χώρο της αρχιτεκτονικής από το 1958 έως το 1972. Παράλληλα συνέχισε τις σπουδές της στη ζωγραφική και στην Ιστορία της Τέχνης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βενετίας. Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της ιστορικής γκαλερί «Νέες Μορφές» (1959) και το 2009 ίδρυσε μαζί με τους συνεργάτες της το Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης (ΙΣΕΤ).
Τα έργα της Δημακοπούλου δεν παρουσιάζονται συχνά. Πιο συγκεκριμένα, η ζωγραφική της δραστηριότητα στο εργαστήρι της στην Αθήνα από το 1990 και έπειτα, έχει εκτεθεί μόλις δύο φορές, η πρώτη το 1999 στην επετειακή εκδήλωση για τα σαράντα χρόνια λειτουργίας της γκαλερί «Νέες Μορφές» και η δεύτερη με την ατομική της έκθεση «Μνήμες» στο Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης, από το Δεκέμβριο του 2017 έως τον Ιανουάριο του 2018. Με αφορμή την τελευταία, ο ιστορικός τέχνης Αντώνης Κωτίδης σημείωσε σε άρθρο του ότι τα έργα της Δημακοπούλου συνδυάζουν τη μορφολογική πλαστικότητα και την ποιητική ένταση του περιεχομένου, που παραμένει αόρατη στα μάτια των θεατών. Η θεματική τοπιογραφία στα έργα της αποδίδεται με λιτότητα η οποία αντιπαραβάλλεται με την εξαιρετική έμφαση της καλλιτέχνιδας στην υφή των έργων της. Στη μονογραφία που ακολούθησε την έκθεση «Μνήμες», η ιστορικός τέχνης Μάρθα Χριστοφόγλου ανέφερε ότι τόσο το χρώμα όσο και τα αφαιρετικά στοιχεία κυριαρχούν στις συνθέσεις της καλλιτέχνιδας, θυμίζοντας μας πρακτικές της ευρωπαϊκής ζωγραφικής των τελευταίων αιώνων, πιθανότατα του ιμπρεσιονισμού, όπως σημείωσε στο άρθρο του ο Α. Κωτίδης. Η προσφορά της Δημακοπούλου στον καλλιτεχνικό χώρο, δεν περιορίζεται μόνο στο ζωγραφικό της έργο, περιλαμβάνει την εξαιρετικά σημαντική της συνεισφορά στη συγκέντρωση αρχειακού υλικού Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών από το 1945 μέχρι σήμερα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Τζούλια Δημακοπούλου: «Μνήμες», κατάλογος έκθεσης, Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης, Αθήνα 2017.
  • Μελίτα Κοντράρου (επιμ.), Τζούλια Δημακοπούλου, κατάλογος έκθεσης, Γκαλερί νέες μορφές, Αθήνα 1999.
  • Η έκθεση της Τζούλιας Δημακοπούλου: «Μνήμες», στον διαδικτυακό τόπο: iset.gr
  • Αντώνης Κωτίδης, « Η ψύχραιμη και καίρια Τζούλια Δημακοπούλου», Καθημερινή, 2018 στον διαδικτυακό τόπο: Kathimerini.gr
  • Αργυρώ Μποζώνη, «ΙΣΕΤ: Το μεγαλύτερο αρχείο για τη σύγχρονη ελληνική τέχνη δωρίζεται στην Εθνική Πινακοθήκη», LiFO, 2022, στον διαδικτυακό τόπο: LiFO.gr

Δείτε το έκθεμα

Δουλγέρης Χριστόφορος


Βιογραφικό

(Σέρρες;)

Γεννήθηκε στις Σέρρες και από τα 12 του χρόνια εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στη Δυτική Γερμανία, από όπου, όπως δήλωσε και ο ίδιος, δέχθηκε τα πιο σημαντικά καλλιτεχνικά του ερεθίσματα. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και φωτογραφία στο Camberwell College of Arts στο Λονδίνο. Η δραστηριότητα του εντοπίζεται σήμερα ανάμεσα στην Αθήνα και στο Ντίσελντορφ. Τα έργα του περιλαμβάνουν θεματικά τόσο πορτραίτα όσο αφηρημένα και αστικά αρχιτεκτονήματα. Ο ίδιος εξέφρασε επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη βιομηχανική φωτογραφία, η οποία σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, «προσπαθεί να ενσωματώσει στοιχεία της γλυπτικής και της εγκατάστασης». Το φωτογραφικό έργο του καλλιτέχνη, όπως σημείωσε η Ε. Καλλίνη στο άρθρο της, εκφράζει ένα λανθάνον φιλοσοφικό νόημα που σχετίζεται με τη λειτουργία των χώρων και την παραδοσιακή, λαϊκή αρχιτεκτονική. Η πρώτη συμμετοχή του Δουλγέρη σε καλλιτεχνικό δρώμενο στη Γερμανία, σημειώθηκε με την έκθεση το 2017: «Η μυστική ζωή των μηχανών». Η συνεργασία του Δουλγέρη που προέκυψε από την έκθεση του 2017, αφενός με τον ζωγράφο Konrad Klapheck και τον γλύπτη Willem Harbers και αφετέρου με τον επιμελητή Gerard Goodrow, αποτέλεσαν σύμφωνα με την Καλλίνη ορόσημο στην πορεία του καλλιτέχνη καθώς πυροδότησαν το σχέδιο «T-Factory» στη Σαντορίνη το 2018. Τέλος, έχει λάβει μέρος σε περισσότερες από πενήντα εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Αρχοντάκης Ιωάννης, Πρώιμος Κωνσταντίνος, Ρογκάκος Μεγακλής (επιμ.), Τοπία αρχιτεκτονικής εντροπίας: έκθεση φωτογραφίας: 14 Νοεμβρίου 2017 – 20 Ιανουαρίου 2018, κατάλογος έκθεσης, Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων, Χανιά 2017.
  • Βιογραφικό σημείωμα του Χριστόφορου Δουλγέρη, στον διαδικτυακό τόπο: christophorosdoulgeris.com
  • Εύη Καλλίνη, «Χριστόφορος Δουλγερής: Βιομηχανικά τοπία», MATAROA, 2020, στον διαδικτυακό τόπο:Mataroa
  • «Το μέλλον ήταν χθές. Χριστόφορος Δουλγέρης», MATAROA, 2021, στον διαδικτυακό τόπο: Mataroa
  • A.V. Team, «Χριστοφορος Δουλγερής & Willem Harbers: Το μέλλον ήταν χθές», Athens Voice, 2021, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr
  • A.V.Team, «Χριστόφορος Δουλγέρης: Οι φωτογραφίες του εικαστικού φωτογράφου στο Santorini Arts Factory», Athens Voice, 2018, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr
  • Δημήτρης Καραθάνος, «Σκοτώνουν τα σχολεία όταν γεράσουν», Athens Voice, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr

Δείτε το έκθεμα

Δουλγέρης Χριστόφορος


Βιογραφικό

(Σέρρες;)

Γεννήθηκε στις Σέρρες και από τα 12 του χρόνια εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στη Δυτική Γερμανία, από όπου, όπως δήλωσε και ο ίδιος, δέχθηκε τα πιο σημαντικά καλλιτεχνικά του ερεθίσματα. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και φωτογραφία στο Camberwell College of Arts στο Λονδίνο. Η δραστηριότητα του εντοπίζεται σήμερα ανάμεσα στην Αθήνα και στο Ντίσελντορφ. Τα έργα του περιλαμβάνουν θεματικά τόσο πορτραίτα όσο αφηρημένα και αστικά αρχιτεκτονήματα. Ο ίδιος εξέφρασε επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη βιομηχανική φωτογραφία, η οποία σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, «προσπαθεί να ενσωματώσει στοιχεία της γλυπτικής και της εγκατάστασης». Το φωτογραφικό έργο του καλλιτέχνη, όπως σημείωσε η Ε. Καλλίνη στο άρθρο της, εκφράζει ένα λανθάνον φιλοσοφικό νόημα που σχετίζεται με τη λειτουργία των χώρων και την παραδοσιακή, λαϊκή αρχιτεκτονική. Η πρώτη συμμετοχή του Δουλγέρη σε καλλιτεχνικό δρώμενο στη Γερμανία, σημειώθηκε με την έκθεση το 2017: «Η μυστική ζωή των μηχανών». Η συνεργασία του Δουλγέρη που προέκυψε από την έκθεση του 2017, αφενός με τον ζωγράφο Konrad Klapheck και τον γλύπτη Willem Harbers και αφετέρου με τον επιμελητή Gerard Goodrow, αποτέλεσαν σύμφωνα με την Καλλίνη ορόσημο στην πορεία του καλλιτέχνη καθώς πυροδότησαν το σχέδιο «T-Factory» στη Σαντορίνη το 2018. Τέλος, έχει λάβει μέρος σε περισσότερες από πενήντα εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Αρχοντάκης Ιωάννης, Πρώιμος Κωνσταντίνος, Ρογκάκος Μεγακλής (επιμ.), Τοπία αρχιτεκτονικής εντροπίας: έκθεση φωτογραφίας: 14 Νοεμβρίου 2017 – 20 Ιανουαρίου 2018, κατάλογος έκθεσης, Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων, Χανιά 2017.
  • Βιογραφικό σημείωμα του Χριστόφορου Δουλγέρη, στον διαδικτυακό τόπο: christophorosdoulgeris.com
  • Εύη Καλλίνη, «Χριστόφορος Δουλγερής: Βιομηχανικά τοπία», MATAROA, 2020, στον διαδικτυακό τόπο:Mataroa
  • «Το μέλλον ήταν χθές. Χριστόφορος Δουλγέρης», MATAROA, 2021, στον διαδικτυακό τόπο: Mataroa
  • A.V. Team, «Χριστοφορος Δουλγερής & Willem Harbers: Το μέλλον ήταν χθές», Athens Voice, 2021, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr
  • A.V.Team, «Χριστόφορος Δουλγέρης: Οι φωτογραφίες του εικαστικού φωτογράφου στο Santorini Arts Factory», Athens Voice, 2018, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr
  • Δημήτρης Καραθάνος, «Σκοτώνουν τα σχολεία όταν γεράσουν», Athens Voice, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr

Δείτε το έκθεμα

Δρούγκας Αχιλλέας


Βιογραφικό

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1940. Σπούδασε χαρακτική και σκηνογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1959-64), με δασκάλους τον Κ. Γραμματόπουλο και τον Β. Βασιλειάδη, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στη χαρακτική στο Slade School of Fine Arts του Λονδίνου, κοντά στους Α.Gross και B. Dos Santos (1970-73), και στο Tamarind Institute of Lithography του Νέου Μεξικού, με υποτροφία του ιδρύματος Ford (1976). Μέχρι το 1974 ασχολείται με τη χαρακτική, όπου δημιουργεί υπερρεαλιστικές συνθέσεις αινιγματικού χαρακτήρα, στις οποίες διαφαίνεται το παιχνίδι με τα επίπεδα του ζωγραφικού χώρου και την οπτική ψευδαίσθηση. Από το 1974 και έπειτα, στρέφεται στην ελαιογραφία. Η ζωγραφική του, κινείται στα πλαίσια των μεταμοντέρνων τάσεων και διακρίνεται για τη μεγάλη ρεαλιστική της ακρίβεια, για την αξιοποίηση της ψευδαίσθησης που προκαλεί η οφθαλμαπάτη, καθώς και για την επιλογή στυλιστικών και εικονογραφικών θεμάτων της τέχνης της Αναγέννησης και του Μπαρόκ. Τα έργα του, τα χαρακτηρίζει η απουσία της ανθρώπινης μορφής και η υπαινικτική ατμόσφαιρα. Μέσα από την προσεκτικά σκηνοθετημένη τοποθέτησή τους, τα θέματά του αποκτούν συμβολική σημασία.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα