Γαΐτης Γιάννης


Βιογραφικό

Αθήνα 1923-1984

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923 και σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από όπου αποφοίτησε το 1951. Το 1954 φεύγει για το Παρίσι, όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ecole des Beaux-Arts και στην Academie de la Grande Chaumiere. Τα χρόνια που ακολουθούν στρέφεται στις αφηρημένες τάσεις ενώ από το 1960 κατευθύνεται όλο και περισσότερο προς ένα πιο προσωπικό μορφοπλαστικό ιδίωμα, πορεία που ολοκληρώνεται το 1966, όταν στρέφεται στις κατασκευές. Εργάζεται τόσο στην Αθήνα όσο και στο Παρίσι και από το 1967 παρουσιάζει τα γνωστά του «ανθρωπάκια». Αρχικά, η δουλειά του είχε ως αφετηρία της την οπτική πραγματικότητα- προσωπογραφίες και εικόνες του φυσικού χώρου. Το λεξιλόγιό του ρεαλιστικό, αλλά με μία τάση αξιοποίησης τύπων του κυβισμού και του εξπρεσιονισμού. Την περίοδο 1957-58 κινείται στα πλαίσια του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, δίνοντας ενεργητικές συνθέσεις με χρωματικές αντιθέσεις, δυναμικό και επεκτατικό χώρο και καταφέρνοντας να συνδυάσει το πνεύμα και την ελευθερία του σουρεαλισμού με την ένταση και το εξωτερικό πάθος του εξπρεσιονισμού. Στην κατεύθυνση αυτή θα προχωρήσει σαφέστερα από τη δεκαετία του 1970, όπου πλέον στα έργα του επικρατεί ένα και μόνο θέμα, το γνωστό σε όλους «ανθρωπάκι». Από το 1975 κα μετά, ως τις τελευταίες προσπάθειές του, προχωρεί στην ίδια κατεύθυνση, με τις τυποποιημένες ανθρώπινες μορφές να πολλαπλασιάζονται, να μαζικοποιούνται και να παρουσιάζονται με διάφορους τρόπους, συχνά σαν ηθοποιοί και θεατές, θύτες και θύματα της ίδιας της ζωής τους.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γαλάνης Δημήτρης


Βιογραφικό

Αθήνα 1879 – 1966

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1879. Από το 1897 αρχίζει να συνεργάζεται με περιοδικά και εφημερίδες (Ακρόπολις, Διάπλασις των Παίδων κ.α.), δημοσιεύοντας σχέδια και γελοιογραφίες, ενώ την περίοδο 1897-1899 φοίτησε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Πολυτεχνείου Αθηνών. Τον επόμενο χρόνο, έφυγε για το Παρίσι, όπου σπούδασε στην Ecole des Beaux-Arts (1900-1902). Από το 1901, άρχισε να δημοσιεύει γελοιογραφίες στο Soleil de Dimanche και συνέχισε μια εξαιρετικά επιτυχημένη καριέρα σ’αυτό το είδος μέχρι το 1912. Από το 1930, σταμάτησε τη ζωγραφική και αφιερώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη χαρακτική. Το διάστημα 1930-37 δίδαξε χαρακτική στο εργαστήριο του, σε νέους Έλληνες καλλιτέχνες που σπούδαζαν στο Παρίσι, όπως οι Ν. Χατζηκυριάκος Γκίκας, Μ. Ραφτοπούλου, Π. Ρέγκος, Κ. Ηλιάδης, κ.α. Το 1945, εκλέχθηκε καθηγητής χαρακτικής στην Ecole des Beaux-Arts στο Παρίσι και την ίδια χρονιά μέλος της Academie Francaise. Οι γελοιογραφίες και οι εικονογραφήσεις του, κινούνταν στα πλαίσια των μεταϊμπρεσιονιστικών αναζητήσεων και ιδιαίτερα των γραφιστικών λύσεων που είχαν διερευνήσει υπό την επίδραση του Ιαπωνισμού και του P. Gauguin οι καλλιτέχνες της ομάδας των Nabis. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’20, προσχώρησε στο κίνημα της επιστροφής σε μία ζωγραφική με νεοκλασικά πρότυπα, στο οποίο πρωτοστατούσε ο στενός του φίλος Derain. Επηρέασε άμεσα την ελληνική τέχνη, συνεισφέροντας ιδιαίτερα με το επιτυχημένο καλλιτεχνικά και επαγγελματικά παράδειγμά του, τόσο στους προσανατολισμούς των νεότερων καλλιτεχνών όσο και στην αναγέννηση της χαρακτικής στην Ελλάδα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γεροντάκης Γεροντίδης Γιώργης


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεροντίδης Γεροντάκης Γεώργιος


Βιογραφικό

Σμύρνη 1907 – Χανιά 1991

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1892. Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και την απώλεια της όρασης του από το ένα μάτι σε τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του το 1916 τις οποίες ολοκλήρωσε το 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του, δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός. Μετά το τέλος των σπουδών του, εφοδιασμένος με το Α΄ βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα, τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή μέσω της αντιγραφής. Το προσωπικό του στυλ, διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ επεκτείνεται και σε θρησκευτικά, ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε ως το 1961.

Δείτε το έκθεμα

Γεωργιάδης ο Κρης Ανδρέας


Βιογραφικο

Χανιά 1892 – Αθήνα 1981

Το 1907 ήρθε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και το χάσιμο του ματιού του από τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του στα 1916 και τις ολοκλήρωσε στα 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός ο οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καλλιτεχνική του διαμόρφωση. Μετά το τέλος των σπουδών του εφοδιασμένος με το ‘Α βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή. Τα σπουδάζει αντιγράφοντάς τα. Το προσωπικό του στυλ διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ ξανοίγεται και σε θρησκευτικά ή ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην ΑΣΚΤ όπου δίδαξε ως το 1961.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γεωργιάδης ο Κρης Ανδρέας


Βιογραφικο

Χανιά 1892 – Αθήνα 1981

Το 1907 ήρθε στην Αθήνα και το 1912 κατατάχθηκε στην Τρίτη τάξη της Σχολής Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Δ. Γερανιώτη. Μετά την εθελοντική συμμετοχή του στους Βαλκανικούς πολέμους και το χάσιμο του ματιού του από τραυματισμό στη μάχη του Δρίσκου, συνέχισε τις σπουδές του στα 1916 και τις ολοκλήρωσε στα 1923. Σ’αυτή τη δεύτερη περίοδο των σπουδών του δάσκαλοί του ήταν ο Γ. Ιακωβίδης, ο Σ. Βικάτος και ο Γ. Ροϊλός ο οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καλλιτεχνική του διαμόρφωση. Μετά το τέλος των σπουδών του εφοδιασμένος με το ‘Α βραβείο του Αβερώφειου διαγωνισμού του Πολυτεχνείου, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Παρίσι, στις Ακαδημίες Julian Colarossi και Grande Chaumiere. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στο 16ο και 17ο αιώνα. Ανακαλύπτει τους Ιταλούς Μανιεριστές, τους Βενετσιάνους και σταματά με απεριόριστο θαυμασμό μπροστά στο έργο του Θεοτοκόπουλου. Ο Tiziano, o Rubens καθώς και ο Rembrandt νιώθει να ανταποκρίνονται απόλυτα στα αισθητικά του ιδεώδη. Η ανάγκη που νιώθει να κατανοήσει σε βάθος τα μεγάλα πρότυπα τον οδηγεί στη συστηματική τους σπουδή. Τα σπουδάζει αντιγράφοντάς τα. Το προσωπικό του στυλ διαμορφώνεται με βάση τα πρότυπα που τον εμπνέουν, αλλά και με τις προϋποθέσεις μιας δυναμικής, προσωπικής αντιμετώπισης του ανθρωποκεντρικού φάσματος. Στα 1931 ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ευρώπη, αφού φοίτησε για ένα χρόνο (1930-31) στη Regia Scuola per Industria d’Arte της Μπολόνια, όπου ειδικεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει την επίδοσή του στο πορτρέτο, ενώ ξανοίγεται και σε θρησκευτικά ή ηρωικά-ιδεαλιστικά θέματα. Το 1947 εκλέχθηκε καθηγητής στην ΑΣΚΤ όπου δίδαξε ως το 1961.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γεωργόπουλος Νίκος


Βιογραφικό

Αθήνα 1954 – Χανιά 2003

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1975 – 1980), με δασκάλους αρχικά το Γ. Μαυροϊδή και στη συνέχεια τον Π. Τέτση, από το εργαστήριο του οποίου διακρίθηκε με έπαινο και υποτροφία. Παράλληλα, παρακολούθησε μαθήματα γλυπτικής στο εργαστήριο του Θ. Πανουριά. Από το 1982, παντρεμένος ήδη με τη Χανιώτισα ζωγράφο Παγώνα Ξενάκη, με την οποία συνδέθηκαν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, εγκαθίσταται μόνιμα στα Χανιά. Εκεί, παράλληλα με τη ζωγραφική του, δίδαξε και ως καθηγητής καλλιτεχνικών στη μέση εκπαίδευση. Πέθανε στα Χανιά σε ηλικία μόλις 49 ετών. Το έργο του κινείται μεταξύ αφαίρεσης και αναπαράστασης, ενώ τόσο τα θέματά του, όσο και τα εκφραστικά του μέσα ποικίλουν.

Δείτε το έκθεμα

Γκατ – Βούλγαρη Ελένη


Βιογραφικό

Γεννήθηκε στη Ρωσία το 1913. Σπούδασε Ιατρική την οποία όμως δεν άσκησε γιατί γρήγορα ανακάλυψε την αγάπη της για την ζωγραφική. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από όπου αποφοίτησε το 1940. Ασχολήθηκε με υλικά και τεχνικές όπως η ελαιογραφία, η μονοτυπία, η ακουαρέλα και η σινική μελάνη ενώ από το 1945 και μέχρι το τέλος αφοσιώθηκε στη ζωγραφική. Τα έργα της ως επί το πλείστον είναι τοπία, εμπνευσμένα από τα ταξίδια της.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικο

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη. Από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966 υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινείται με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, αναδεικνύοντας τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφαλίζουν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γράββαλος Παναγιώτης


Βιογραφικό

Λαμία 1933 – Αθήνα 2014

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1933. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Παπαλουκά και Γ. Μόραλη, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τις γραφικές τέχνες. Συνεργάστηκε με το χαράκτη Τάσσο στη σχεδίαση πολλών ελληνικών και ξένων γραμματοσήμων και δίδαξε στο ΑΤΙ. Μετά το 1966, υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των Ελληνικών Ταχυδρομείων στη σχεδίαση γραμματοσήμων, επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Κινήθηκε με ευχέρεια στο πεδίο των μικτών μέσων, όπου ανέδειξε τις αισθητικές και εκφραστικές του δυνατότητες. Τόσο στο ζωγραφικό όσο και στο χαρακτικό του έργο, κυριαρχεί το σχεδιαστικό στοιχείο. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη για τα προβλήματα του κοινωνικού χώρου τον οδήγησε από νωρίς σε μία θεματολογία ανθρωποκεντρική που περιγράφει και σχολιάζει ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις με τρόπο καθαρό και ευανάγνωστο. Η χρήση του χρώματος σε άμεση σχέση με το σχέδιο, παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του χώρου και του φωτός. Η γραμμική καθαρότητα του σχεδίου και η αξιοποίηση του ρυθμού της σύνθεσης, χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ένα ιδιότυπο λυρισμό, είναι τα κατ’εξοχήν στοιχεία που εξασφάλισαν την εκφραστική αποτελεσματικότητα του έργου του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Page 1 of 2
1 2
Page 1 of 2
1 2