Βούτσας Αλέξανδρος

Βιογραφικό

(1961)

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Έχει πτυχίο Τεχνών στη Φωτογραφία, από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Rochester των Η.Π.Α., μεταπτυχιακό στην επιστήμη της Τυπογραφίας και Διοίκησης από το Κολλέγιο Siena των Η.Π.Α. και πτυχίο Μάρκετινγκ και Διοίκησης. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο στο εξωτερικό. Είναι μέλος Ε.ΕΔΙ.Π στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Στον συγκεντρωτικό κατάλογο των έργων του που εκδόθηκε το 2008, η κινηματογραφίστρια Ειρήνη Βαχλιώτη σημείωσε ότι το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη επικεντρώνεται στα υπερμεγέθη κτήρια, με έμφαση στη γεωμετρικότητα της πόλης καθώς και στη δράση του μικρού ανθρώπινου στοιχείου στο μεγάλο αρχιτεκτονικό πλαίσιο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Τζώνης Βούτσας (επιμ.), Αναμένοντας τα σημεία συνάντησης, κατάλογος έργων, Εκδόσεις Αλέξανδρος Βούτσας, Αθήνα 2008.
  • Ροδοπού: φωτογραφίες Αλέξανδρος Μ. Βούτσας, Φωτοχώρος, Αθήνα 1992.
  • Αρχοντάκης Ιωάννης, Πρώιμος Κωνσταντίνος, Ρογκάκος Μεγακλής (επιμ.), Τοπία αρχιτεκτονικής εντροπίας: έκθεση φωτογραφίας: 14 Νοεμβρίου 2017 – 20 Ιανουαρίου 2018, κατάλογος έκθεσης, Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων, Χανιά 2017.

Δείτε το έκθεμα

Δουλγέρης Χριστόφορος


Βιογραφικό

(Σέρρες;)

Γεννήθηκε στις Σέρρες και από τα 12 του χρόνια εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στη Δυτική Γερμανία, από όπου, όπως δήλωσε και ο ίδιος, δέχθηκε τα πιο σημαντικά καλλιτεχνικά του ερεθίσματα. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και φωτογραφία στο Camberwell College of Arts στο Λονδίνο. Η δραστηριότητα του εντοπίζεται σήμερα ανάμεσα στην Αθήνα και στο Ντίσελντορφ. Τα έργα του περιλαμβάνουν θεματικά τόσο πορτραίτα όσο αφηρημένα και αστικά αρχιτεκτονήματα. Ο ίδιος εξέφρασε επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη βιομηχανική φωτογραφία, η οποία σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, «προσπαθεί να ενσωματώσει στοιχεία της γλυπτικής και της εγκατάστασης». Το φωτογραφικό έργο του καλλιτέχνη, όπως σημείωσε η Ε. Καλλίνη στο άρθρο της, εκφράζει ένα λανθάνον φιλοσοφικό νόημα που σχετίζεται με τη λειτουργία των χώρων και την παραδοσιακή, λαϊκή αρχιτεκτονική. Η πρώτη συμμετοχή του Δουλγέρη σε καλλιτεχνικό δρώμενο στη Γερμανία, σημειώθηκε με την έκθεση το 2017: «Η μυστική ζωή των μηχανών». Η συνεργασία του Δουλγέρη που προέκυψε από την έκθεση του 2017, αφενός με τον ζωγράφο Konrad Klapheck και τον γλύπτη Willem Harbers και αφετέρου με τον επιμελητή Gerard Goodrow, αποτέλεσαν σύμφωνα με την Καλλίνη ορόσημο στην πορεία του καλλιτέχνη καθώς πυροδότησαν το σχέδιο «T-Factory» στη Σαντορίνη το 2018. Τέλος, έχει λάβει μέρος σε περισσότερες από πενήντα εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Αρχοντάκης Ιωάννης, Πρώιμος Κωνσταντίνος, Ρογκάκος Μεγακλής (επιμ.), Τοπία αρχιτεκτονικής εντροπίας: έκθεση φωτογραφίας: 14 Νοεμβρίου 2017 – 20 Ιανουαρίου 2018, κατάλογος έκθεσης, Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων, Χανιά 2017.
  • Βιογραφικό σημείωμα του Χριστόφορου Δουλγέρη, στον διαδικτυακό τόπο: christophorosdoulgeris.com
  • Εύη Καλλίνη, «Χριστόφορος Δουλγερής: Βιομηχανικά τοπία», MATAROA, 2020, στον διαδικτυακό τόπο:Mataroa
  • «Το μέλλον ήταν χθές. Χριστόφορος Δουλγέρης», MATAROA, 2021, στον διαδικτυακό τόπο: Mataroa
  • A.V. Team, «Χριστοφορος Δουλγερής & Willem Harbers: Το μέλλον ήταν χθές», Athens Voice, 2021, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr
  • A.V.Team, «Χριστόφορος Δουλγέρης: Οι φωτογραφίες του εικαστικού φωτογράφου στο Santorini Arts Factory», Athens Voice, 2018, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr
  • Δημήτρης Καραθάνος, «Σκοτώνουν τα σχολεία όταν γεράσουν», Athens Voice, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr

Δείτε το έκθεμα

Λιλικάκης Κοσμάς


Βιογραφικό

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1961 και σπούδασε ζωγραφική στην Accademia di Belle Arti της Φλωρεντίας, κοντά στο S. Loffredο (1981-86), ενώ παρακολούθησε και μαθήματα χαρακτικής. Παράλληλα με τα χαρακτικά του έργα, τα οποία στρέφονται γύρω από από τις αναπαραστάσεις στοιχείων του φυσικού κόσμου, διευρύνει τις αναζητήσεις του με εγκαταστάσεις και κατασκευές, οι οποίες διακρίνονται για τη θεατρικότητα και την υποβλητική τους ατμόσφαιρα. Χρησιμοποιεί αυτούσια αντικείμενα, φως, νερό, κίνηση κ.α., για τη διερεύνηση πρωταρχικών δομών του κύκλου της ζωής.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Παπατζανάκη Αντωνία


Βιογραφικό

(1960)

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1960. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, στο εργαστήριο γλυπτικής του Γ. Νικολαΐδη, ενώ συνέχισε τις σπουδές της στη Hochschule fur Angewandte Kunst, στο εργαστήριο του W. Bertoni, στη Βιέννη. Αργότερα έκανε μεταπτυχιακές σπουδές με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. στο Pratt Institute στη Νέα Υόρκη (Master of Fine Arts, 1997-2000), και έλαβε τιμητική διάκριση για τις επιδόσεις της (Certificate of Excellence Award for Outstanding Merit). Το 1990 παρουσίασε την πρώτη της ατομική έκθεση στην Ελλάδα (Αίθουσα Τέχνης Πλειάδες, Αθήνα). Σε κάθε γλυπτό της, επεξεργάζεται την έννοια του κενού και της γραμμής στο χώρο. Χρησιμοποιεί λάμπες νέον, πλεξιγκλάς, πολυεστέρα, αλουμίνιο, ορείχαλκο και φωσφορίζοντα νήματα, προσπαθώντας να φανερώσει τη μυθολογία της τεχνολογίας, μέσα από εικαστικές μορφές. Σε πιο πρόσφατα έργα της, κυριαρχούν οι αφηρημένες γεωμετρικές συνθέσεις με πρωταγωνιστή το φως, που καθορίζει τις επιτοίχιες κατασκευές της. Έχει παρουσιάσει το έργο της σε περισσότερες από 15 ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Χανιά, Βιέννη και Νέα Υόρκη, και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές και διεθνείς εκθέσεις στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Παπατζανάκη Αντωνία


Βιογραφικό

(1960)

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1960. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, στο εργαστήριο γλυπτικής του Γ. Νικολαΐδη, ενώ συνέχισε τις σπουδές της στη Hochschule fur Angewandte Kunst, στο εργαστήριο του W. Bertoni, στη Βιέννη. Αργότερα έκανε μεταπτυχιακές σπουδές με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. στο Pratt Institute στη Νέα Υόρκη (Master of Fine Arts, 1997-2000), και έλαβε τιμητική διάκριση για τις επιδόσεις της (Certificate of Excellence Award for Outstanding Merit). Το 1990 παρουσίασε την πρώτη της ατομική έκθεση στην Ελλάδα (Αίθουσα Τέχνης Πλειάδες, Αθήνα). Σε κάθε γλυπτό της, επεξεργάζεται την έννοια του κενού και της γραμμής στο χώρο. Χρησιμοποιεί λάμπες νέον, πλεξιγκλάς, πολυεστέρα, αλουμίνιο, ορείχαλκο και φωσφορίζοντα νήματα, προσπαθώντας να φανερώσει τη μυθολογία της τεχνολογίας, μέσα από εικαστικές μορφές. Σε πιο πρόσφατα έργα της, κυριαρχούν οι αφηρημένες γεωμετρικές συνθέσεις με πρωταγωνιστή το φως, που καθορίζει τις επιτοίχιες κατασκευές της. Έχει παρουσιάσει το έργο της σε περισσότερες από 15 ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Χανιά, Βιέννη και Νέα Υόρκη, και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές και διεθνείς εκθέσεις στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

Δείτε το έκθεμα

Γιατρουδάκη Καλλιόπη

Βιογραφικό

(1975)

Γεννήθηκε στα Χανιά. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Ρώμης και Ιστορία και Θεωρία της Μοντέρνας Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Έσεξ,. Οι ασχολίες τις περιλαμβάνουν τόσο τα εικαστικά όσο και τη συγγραφή ποιημάτων. Η πρώτη της ποιητική συλλογή: Άνθρωποι με επικάλυψη πόλης, εκδόθηκε από τις εκδόσεις Οδός Πανός το 2017 και η δεύτερη: Αρκεί να ηττηθώ, το 2019 από τις εκδόσεις Εντευκτηρίου.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • “500 λέξεις με την Καλλιόπη Γιατρουδάκη”, Καθημερινή, 2019, στον διαδικτυακό τόπο: Kathimerini.gr

Δείτε το έκθεμα

Ζακυνθινάκη Γεωργία


Βιογραφικό

(Χανιά;)

Πραγματοποίησε σπουδές στη ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δάσκαλό της το Νίκο Κεσσανλή (1985-1992). Σπούδασε επίσης γραφιστική στο Τ.Ε.Ι. Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1984. Στην παρουσίαση του έργου της για την ατομική της έκθεση στην αίθουσα «Β.Μυλωνογιάννη» στα Χανιά, το Μάρτιο του 2013, ο επιμελητής της πρώτης Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος χαρακτήρισε τις συνθέσεις της ως αποτέλεσμα εξπρεσιονιστικής πρακτικής πάνω στον καμβά, όπου τα αφαιρετικά της μοτίβα σταδιακά ανασυνθέτουν την εκάστοτε παραστατική μορφή των έργων. Έργα της καλλιτέχνιδας έχουν πουληθεί σε δημοπρασίες και έχουν τυπωθεί σε τηλεφωνικές κάρτες του ΟΤΕ. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις και έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ελλάδα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Συντακτική ομάδα, «Έκθεση ζωγραφικής της Γεωργίας Ζακυνθινάκη», Χανιώτικα Νέα, 2013, στον διαδικτυακό τόπο: haniotika-nea.gr
  • «Έκθεση ζωγραφικής Γεωργίας Ζακυνθινάκη στην γκαλερί Μυλωνογιάννη», Αγώνας της Κρήτης, 2013, στον διαδικτυακό τόπο: agonaskritis.gr

Δείτε το έκθεμα

Ζακυνθινάκη Γεωργία


Βιογραφικό

(Χανιά;)

Πραγματοποίησε σπουδές στη ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δάσκαλό της το Νίκο Κεσσανλή (1985-1992). Σπούδασε επίσης γραφιστική στο Τ.Ε.Ι. Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1984. Στην παρουσίαση του έργου της για την ατομική της έκθεση στην αίθουσα «Β.Μυλωνογιάννη» στα Χανιά, το Μάρτιο του 2013, ο επιμελητής της πρώτης Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος χαρακτήρισε τις συνθέσεις της ως αποτέλεσμα εξπρεσιονιστικής πρακτικής πάνω στον καμβά, όπου τα αφαιρετικά της μοτίβα σταδιακά ανασυνθέτουν την εκάστοτε παραστατική μορφή των έργων. Έργα της καλλιτέχνιδας έχουν πουληθεί σε δημοπρασίες και έχουν τυπωθεί σε τηλεφωνικές κάρτες του ΟΤΕ. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις και έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ελλάδα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Συντακτική ομάδα, «Έκθεση ζωγραφικής της Γεωργίας Ζακυνθινάκη», Χανιώτικα Νέα, 2013, στον διαδικτυακό τόπο: haniotika-nea.gr
  • «Έκθεση ζωγραφικής Γεωργίας Ζακυνθινάκη στην γκαλερί Μυλωνογιάννη», Αγώνας της Κρήτης, 2013, στον διαδικτυακό τόπο: agonaskritis.gr

Δείτε το έκθεμα

Πολυχρονάκης Μιχάλης


Βιογραφικό

(1963)

Γεννήθηκε στα Χανιά. Ασχολείται με τη φωτογραφία από το 1989. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο στο εξωτερικό, με το έργο του να έχει αποσπάσει αρκετά βραβεία. Είναι μέλος Ε.Ε.Τ.Ε. ενώ επίσης έχει συνεργαστεί με την ελληνική έκδοση του National Geographic. Όπως σημείωσε η Πέγκυ Κουνενάκη στον κατάλογο της έκθεσης: “Τα Ταμπακαριά”, ο καλλιτέχνης εικαστικής φωτογραφίας Πολυχρονάκης Μιχάλης, ασχολείται με την αποτύπωση τοπικών θεματικών τοποθετώντας συχνά στο επίκεντρο της σύνθεσης τα Ταμπακαριά Χανίων ειδικότερα και γενικότερα την Κρητική φύση και τους τόπους της. Το ενδιαφέρον του καλλιτέχνη εντοπίζεται στην απόδοση τόπων όπου είναι αισθητή η ανθρώπινη απουσία. Δίνοντας μία μεταφυσική διάσταση στα έργα του, ο καλλιτέχνης μας αποκαλύπτει τις συνθέσεις του μέσω του φυσικού φωτός και των αλλεπάλληλων αντιθέσεων τους μεταξύ φωτός και σκιάς. Το βλέμμα του καλλιτέχνη, προσθέτει η Κουνενάκη, εκφράζεται από τις ζωγραφικές ποιότητες, όπου χρωματικά και σχεδιαστικά αποδίδουν το περιεχόμενο των φωτογραφικών του συνθέσεων.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

  • Πέγκυ Κουνενάκη, «Τα Ταμπακαριά του Μιχάλη Πολυχρονάκη» στο Τα Ταμπακαριά: Φωτογραφία Μιχάλης Πολυχρονάκης, Next Step (επιμ.),κατάλογος έκθεσης, Τζάμια-Κρύσταλλα αίθουσα τέχνης, Χανιά 2006, σελ. 2-4.
  • Μιχάλης Πολυχρονάκης, Δια γυμνού οφθαλμού = φωτοαναζητήσεων ιχνηλασία, κατάλογος έργων, χ.ε, Χανιά 2013.
  • Μιχάλης Πολυχρονάκης, Τα δώρα του βυθού, κατάλογος έργων, χ.ε., Χανιά 2017.
  • Μιχάλης Πολυχρονάκης, Όραση και θέαση: κείμενα φωτογραφικού αναστοχασμού, χ.ε., Χανιά 2015.
  • Μιχάλης Πολυχρονάκης, Το Σαπουναριό, χ.ε., Χανιά 2013.
  • Μιχάλης Πολυχρονάκης, Φωτο-γραφήματα: κείμενα για τη φωτογραφία, χ.ε., χ.τ. 2013.
  • Αρχοντάκης Ιωάννης, Πρώιμος Κωνσταντίνος, Ρογκάκος Μεγακλής (επιμ.), Τοπία αρχιτεκτονικής εντροπίας: έκθεση φωτογραφίας: 14 Νοεμβρίου 2017 – 20 Ιανουαρίου 2018, κατάλογος έκθεσης, Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων, Χανιά 2017.

Δείτε το έκθεμα

Λάλας Θανάσης


Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Οικονομικά στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε μεγάλες εφημερίδες και περιοδικά, έχοντας στο ενεργητικό του χιλιάδες συνεντεύξεις προσωπικοτήτων καθώς και τη δημιουργία πολυάριθμων πρωτότυπων επιτυχημένων περιοδικών. Το 2003, του απονεμήθηκε το βραβείο «Αλέκος Λιδωρίκης» από το Πανεπιστήμιο Αθηνών για τη δημοσιογραφική του προσφορά. Πολύπλευρος άνθρωπος και καλλιτέχνης, έχει αφοσιωθεί στην τέχνη τα τελευταία δεκαεννιά χρόνια. Με ξεχωριστή πορεία στον χώρο της δημοσιογραφίας και της δημιουργίας καινοτόμων εντύπων, επιλέγει τον δρόμο της ζωγραφικής όπου αναπτύσσει μια ιδιότυπη εικαστική γλώσσα, που διαμορφώθηκε μέσα από τη σπουδή των έργων μεγάλων καλλιτεχνών σε μουσεία και ζώντας κοντά σε σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης. Ανθρωποκεντρικός, με ποιητικό σουρεαλισμό εικονοποιεί έναν πρωτότυπο, φανταστικό κόσμο. Με το εικαστικό του έργο, όπου πολλές φορές ενσωματώνει τον γραπτό λόγο, αφηγείται εσωτερικές καταστάσεις και τις πολλαπλές όψεις της ανθρώπινης ύπαρξης. Με τη γραμμή να κυριαρχεί, δημιουργεί πλακάτες επιφάνειες χρώματος σε μαύρα περιγράμματα, γκροτέσκες φιγούρες, κυματιστές κινήσεις, χρωματικές εντάσεις, άλλοτε στα ιδιαίτερα γλυπτά του, σε τραπεζομάντηλα εστιατορίου, σε πόρτες, τοίχους και κάθε χρηστικό αντικείμενο. Φαντασία, πάθος, πληθωρικότητα, ειρωνεία και χιούμορ διαπνέουν τις συνθέσεις του.

  • Πηγή: Ιστότοπος «ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ SIANTI gallery»
  • Δείτε το έκθεμα

    Δημακοπούλου Τζούλια

    Βιογραφικό

    (1932)

    Γεννήθηκε στην Πάτρα. Το 1952 έκανε μαθήματα γλυπτικής, δίπλα στον γλύπτη Κ. Πετράκη και σχεδίου με τον Π. Σαραφιανό. Το 1954 έδωσε εξετάσεις για τα εργαστήρια γλυπτικής της Καλών Τεχνών στην Αθήνα όπου απορρίφθηκε. Σπούδασε μόδα και κοστούμι στο Μιλάνο και έπειτα αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων στη Βενετία, ενώ είχε επίσης παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής στην Ακαδημία Brera. Δούλεψε στο χώρο της αρχιτεκτονικής από το 1958 έως το 1972. Παράλληλα συνέχισε τις σπουδές της στη ζωγραφική και στην Ιστορία της Τέχνης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βενετίας. Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της ιστορικής γκαλερί «Νέες Μορφές» (1959) και το 2009 ίδρυσε μαζί με τους συνεργάτες της το Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης (ΙΣΕΤ).
    Τα έργα της Δημακοπούλου δεν παρουσιάζονται συχνά. Πιο συγκεκριμένα, η ζωγραφική της δραστηριότητα στο εργαστήρι της στην Αθήνα από το 1990 και έπειτα, έχει εκτεθεί μόλις δύο φορές, η πρώτη το 1999 στην επετειακή εκδήλωση για τα σαράντα χρόνια λειτουργίας της γκαλερί «Νέες Μορφές» και η δεύτερη με την ατομική της έκθεση «Μνήμες» στο Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης, από το Δεκέμβριο του 2017 έως τον Ιανουάριο του 2018. Με αφορμή την τελευταία, ο ιστορικός τέχνης Αντώνης Κωτίδης σημείωσε σε άρθρο του ότι τα έργα της Δημακοπούλου συνδυάζουν τη μορφολογική πλαστικότητα και την ποιητική ένταση του περιεχομένου, που παραμένει αόρατη στα μάτια των θεατών. Η θεματική τοπιογραφία στα έργα της αποδίδεται με λιτότητα η οποία αντιπαραβάλλεται με την εξαιρετική έμφαση της καλλιτέχνιδας στην υφή των έργων της. Στη μονογραφία που ακολούθησε την έκθεση «Μνήμες», η ιστορικός τέχνης Μάρθα Χριστοφόγλου ανέφερε ότι τόσο το χρώμα όσο και τα αφαιρετικά στοιχεία κυριαρχούν στις συνθέσεις της καλλιτέχνιδας, θυμίζοντας μας πρακτικές της ευρωπαϊκής ζωγραφικής των τελευταίων αιώνων, πιθανότατα του ιμπρεσιονισμού, όπως σημείωσε στο άρθρο του ο Α. Κωτίδης. Η προσφορά της Δημακοπούλου στον καλλιτεχνικό χώρο, δεν περιορίζεται μόνο στο ζωγραφικό της έργο, περιλαμβάνει την εξαιρετικά σημαντική της συνεισφορά στη συγκέντρωση αρχειακού υλικού Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών από το 1945 μέχρι σήμερα.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Τζούλια Δημακοπούλου: «Μνήμες», κατάλογος έκθεσης, Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης, Αθήνα 2017.
    • Μελίτα Κοντράρου (επιμ.), Τζούλια Δημακοπούλου, κατάλογος έκθεσης, Γκαλερί νέες μορφές, Αθήνα 1999.
    • Η έκθεση της Τζούλιας Δημακοπούλου: «Μνήμες», στον διαδικτυακό τόπο: iset.gr
    • Αντώνης Κωτίδης, « Η ψύχραιμη και καίρια Τζούλια Δημακοπούλου», Καθημερινή, 2018 στον διαδικτυακό τόπο: Kathimerini.gr
    • Αργυρώ Μποζώνη, «ΙΣΕΤ: Το μεγαλύτερο αρχείο για τη σύγχρονη ελληνική τέχνη δωρίζεται στην Εθνική Πινακοθήκη», LiFO, 2022, στον διαδικτυακό τόπο: LiFO.gr

    Δείτε το έκθεμα

    Δημακοπούλου Τζούλια

    Βιογραφικό

    (1932)

    Γεννήθηκε στην Πάτρα. Το 1952 έκανε μαθήματα γλυπτικής, δίπλα στον γλύπτη Κ. Πετράκη και σχεδίου με τον Π. Σαραφιανό. Το 1954 έδωσε εξετάσεις για τα εργαστήρια γλυπτικής της Καλών Τεχνών στην Αθήνα όπου απορρίφθηκε. Σπούδασε μόδα και κοστούμι στο Μιλάνο και έπειτα αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων στη Βενετία, ενώ είχε επίσης παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής στην Ακαδημία Brera. Δούλεψε στο χώρο της αρχιτεκτονικής από το 1958 έως το 1972. Παράλληλα συνέχισε τις σπουδές της στη ζωγραφική και στην Ιστορία της Τέχνης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βενετίας. Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της ιστορικής γκαλερί «Νέες Μορφές» (1959) και το 2009 ίδρυσε μαζί με τους συνεργάτες της το Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης (ΙΣΕΤ).
    Τα έργα της Δημακοπούλου δεν παρουσιάζονται συχνά. Πιο συγκεκριμένα, η ζωγραφική της δραστηριότητα στο εργαστήρι της στην Αθήνα από το 1990 και έπειτα, έχει εκτεθεί μόλις δύο φορές, η πρώτη το 1999 στην επετειακή εκδήλωση για τα σαράντα χρόνια λειτουργίας της γκαλερί «Νέες Μορφές» και η δεύτερη με την ατομική της έκθεση «Μνήμες» στο Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης, από το Δεκέμβριο του 2017 έως τον Ιανουάριο του 2018. Με αφορμή την τελευταία, ο ιστορικός τέχνης Αντώνης Κωτίδης σημείωσε σε άρθρο του ότι τα έργα της Δημακοπούλου συνδυάζουν τη μορφολογική πλαστικότητα και την ποιητική ένταση του περιεχομένου, που παραμένει αόρατη στα μάτια των θεατών. Η θεματική τοπιογραφία στα έργα της αποδίδεται με λιτότητα η οποία αντιπαραβάλλεται με την εξαιρετική έμφαση της καλλιτέχνιδας στην υφή των έργων της. Στη μονογραφία που ακολούθησε την έκθεση «Μνήμες», η ιστορικός τέχνης Μάρθα Χριστοφόγλου ανέφερε ότι τόσο το χρώμα όσο και τα αφαιρετικά στοιχεία κυριαρχούν στις συνθέσεις της καλλιτέχνιδας, θυμίζοντας μας πρακτικές της ευρωπαϊκής ζωγραφικής των τελευταίων αιώνων, πιθανότατα του ιμπρεσιονισμού, όπως σημείωσε στο άρθρο του ο Α. Κωτίδης. Η προσφορά της Δημακοπούλου στον καλλιτεχνικό χώρο, δεν περιορίζεται μόνο στο ζωγραφικό της έργο, περιλαμβάνει την εξαιρετικά σημαντική της συνεισφορά στη συγκέντρωση αρχειακού υλικού Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών από το 1945 μέχρι σήμερα.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Τζούλια Δημακοπούλου: «Μνήμες», κατάλογος έκθεσης, Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης, Αθήνα 2017.
    • Μελίτα Κοντράρου (επιμ.), Τζούλια Δημακοπούλου, κατάλογος έκθεσης, Γκαλερί νέες μορφές, Αθήνα 1999.
    • Η έκθεση της Τζούλιας Δημακοπούλου: «Μνήμες», στον διαδικτυακό τόπο: iset.gr
    • Αντώνης Κωτίδης, « Η ψύχραιμη και καίρια Τζούλια Δημακοπούλου», Καθημερινή, 2018 στον διαδικτυακό τόπο: Kathimerini.gr
    • Αργυρώ Μποζώνη, «ΙΣΕΤ: Το μεγαλύτερο αρχείο για τη σύγχρονη ελληνική τέχνη δωρίζεται στην Εθνική Πινακοθήκη», LiFO, 2022, στον διαδικτυακό τόπο: LiFO.gr

    Δείτε το έκθεμα

    Στεφανάκις Γιάννης


    Βιογραφικό

    (1951)

    Γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1951. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ τυπογραφία και τέχνη του βιβλίου, (1971 – 1973) και ζωγραφική και χαρακτική (1984-1989), με δασκάλους τους Γ. Παπαδάκη, Ν. Κεσσανλή και Θ. Εξαρχόπουλο. Την περίοδο 1975 – 1989 εργάστηκε ως τυπογράφος στο ιδιόκτητο τυπογραφείο που ίδρυσε μαζί με τα αδέλφια του. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, εξέδωσε μαζί με τον ποιητή Μ. Κατσαρό, την εφημερίδα ποίησης Επίπεδο και το 1987, ξεκίνησε την έκδοση του περιοδικού τέχνης και ποίησης Νέο Επίπεδο. Αρχικά, ασχολήθηκε με τη χαρακτική και οι συνθέσεις του, είχαν ως θέμα τοπία, φιγούρες, σκηνές της καθημερινής ζωής, ποδήλατα και μηχανές. Η ζωγραφική του, ισορροπεί ανάμεσα στην παραστατικότητα και την αφαίρεση, ενώ με συνθετική ασφάλεια και καθαρότητα, εξπρεσιονιστική αμεσότητα και ένταση αποτυπώνει την βιωματική του σχέση με το τοπίο.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

    Δείτε το έκθεμα

    Στεφανάκις Γιάννης


    Βιογραφικό

    (1951)

    Γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1951. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ τυπογραφία και τέχνη του βιβλίου, (1971 – 1973) και ζωγραφική και χαρακτική (1984-1989), με δασκάλους τους Γ. Παπαδάκη, Ν. Κεσσανλή και Θ. Εξαρχόπουλο. Την περίοδο 1975 – 1989 εργάστηκε ως τυπογράφος στο ιδιόκτητο τυπογραφείο που ίδρυσε μαζί με τα αδέλφια του. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, εξέδωσε μαζί με τον ποιητή Μ. Κατσαρό, την εφημερίδα ποίησης Επίπεδο και το 1987, ξεκίνησε την έκδοση του περιοδικού τέχνης και ποίησης Νέο Επίπεδο. Αρχικά, ασχολήθηκε με τη χαρακτική και οι συνθέσεις του, είχαν ως θέμα τοπία, φιγούρες, σκηνές της καθημερινής ζωής, ποδήλατα και μηχανές. Η ζωγραφική του, ισορροπεί ανάμεσα στην παραστατικότητα και την αφαίρεση, ενώ με συνθετική ασφάλεια και καθαρότητα, εξπρεσιονιστική αμεσότητα και ένταση αποτυπώνει την βιωματική του σχέση με το τοπίο.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

    Δείτε το έκθεμα

    Στεφανάκις Γιάννης


    Βιογραφικό

    (1951)

    Γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1951. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ τυπογραφία και τέχνη του βιβλίου, (1971 – 1973) και ζωγραφική και χαρακτική (1984-1989), με δασκάλους τους Γ. Παπαδάκη, Ν. Κεσσανλή και Θ. Εξαρχόπουλο. Την περίοδο 1975 – 1989 εργάστηκε ως τυπογράφος στο ιδιόκτητο τυπογραφείο που ίδρυσε μαζί με τα αδέλφια του. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, εξέδωσε μαζί με τον ποιητή Μ. Κατσαρό, την εφημερίδα ποίησης Επίπεδο και το 1987, ξεκίνησε την έκδοση του περιοδικού τέχνης και ποίησης Νέο Επίπεδο. Αρχικά, ασχολήθηκε με τη χαρακτική και οι συνθέσεις του, είχαν ως θέμα τοπία, φιγούρες, σκηνές της καθημερινής ζωής, ποδήλατα και μηχανές. Η ζωγραφική του, ισορροπεί ανάμεσα στην παραστατικότητα και την αφαίρεση, ενώ με συνθετική ασφάλεια και καθαρότητα, εξπρεσιονιστική αμεσότητα και ένταση αποτυπώνει την βιωματική του σχέση με το τοπίο.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

    Δείτε το έκθεμα

    Γυπάκη Μάρω

    Βιογραφικό

    (Χανιά;)

    Γεννήθηκε στα Χανιά. Τελείωσε Φαρμακευτική στο Παν/μιο Αθηνών και πραγματοποίησε ελεύθερες σπουδές στη ζωγραφική με καθηγητές της το Σπύρο Κουρσάρη, τον Τάσσο Ρήγα και τον Χρόνη Μπότσογλου. Οι ατομικές εκθέσεις της καλλιτέχνιδας έλαβαν χώρα: στην Αίθουσα Τέχνης «Β. Μυλωνογιάννη», στον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο Χανίων (2012), στο Νεώριο Μόρο στα Χανιά, στην Αίθουσα Τέχνης «Σωτηρία Αντωνοπούλου» στο Βουρκάρι Κέας, στην Γκαλερί «Χρυσόθεμις» στην Αθήνα, ενώ οι ομαδικές εκθέσεις της σημειώθηκαν: στην «Εικαστική δημιουργία των φαρμακοποιών», στο Φαρμακευτικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στο «Les Ateliers deI Oree» στις Βρυξέλλες, στη Βίλα Κούνδουρου στα Χανιά, κ.ά. Όπως σημείωσε σε άρθρο του ο Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος, τα έργα της Γυπάκη, με θεματικές αποτυπώσεις της καθημερινότητας, αναδεικνύουν τη ρεαλιστικότητα του φωτός με αφαιρετικό χρώμα, χωρίς να δίνεται έμφαση στην τονικότητα. Ενώ επίσης η καλλιτέχνιδα συχνά περατώνει τις συνθέσεις της στο εργαστήρι της, είτε με προσχέδια είτε με φωτογραφίες, οι υδατογραφίες της αποδίδονται με τέτοιο τρόπο ώστε να παραπέμπουν στην εκ του φυσικού αποτύπωση. Ακόμη και οι ελαιογραφίες της Γυπάκη θυμίζουν υδατογφραφίες, με το χρώμα να παραμένει διάχυτο και διάφανο στη σύνθεση. Οι χρωματικές αξίες στο βάθος των έργων της κυριεύονται από την κατά κύριο λόγο ανθρωποκεντρική θεματική τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα ζωηρά και έντονα χρώματα αναδεικνύουν το θέμα ξεκάθαρα χωρίς τον οποιοδήποτε εννοιολογικό υπαινιγμό. Η καλλιτέχνιδα με την αμεσότητα και την καθαρότητα των θεμάτων της σύμφωνα με τον Κ. Β. Πρώιμο, επιδιώκει να αποτυπώσει και να διαδώσει τις πρακτικές, τα έθιμα και την καθημερινότητα του λαϊκού πολιτισμού μέσω της ζωγραφικής τέχνης, εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχιση της τελευταίας.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος,”Η Μάρω Γυπάκη στον Ι.Ο.Χ”, Χανιώτικα Νέα, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: Haniotika-nea.gr
    • Ελένη Μπεζιριανόγλου,”Η Μάρω Γυπάκη σχεδίασε το εξώφυλλο μας”, Athens Voice, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr

    Δείτε το έκθεμα

    Γυπάκη Μάρω

    Βιογραφικό

    (Χανιά;)

    Γεννήθηκε στα Χανιά. Τελείωσε Φαρμακευτική στο Παν/μιο Αθηνών και πραγματοποίησε ελεύθερες σπουδές στη ζωγραφική με καθηγητές της το Σπύρο Κουρσάρη, τον Τάσσο Ρήγα και τον Χρόνη Μπότσογλου. Οι ατομικές εκθέσεις της καλλιτέχνιδας έλαβαν χώρα: στην Αίθουσα Τέχνης «Β. Μυλωνογιάννη», στον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο Χανίων (2012), στο Νεώριο Μόρο στα Χανιά, στην Αίθουσα Τέχνης «Σωτηρία Αντωνοπούλου» στο Βουρκάρι Κέας, στην Γκαλερί «Χρυσόθεμις» στην Αθήνα, ενώ οι ομαδικές εκθέσεις της σημειώθηκαν: στην «Εικαστική δημιουργία των φαρμακοποιών», στο Φαρμακευτικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στο «Les Ateliers deI Oree» στις Βρυξέλλες, στη Βίλα Κούνδουρου στα Χανιά, κ.ά. Όπως σημείωσε σε άρθρο του ο Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος, τα έργα της Γυπάκη, με θεματικές αποτυπώσεις της καθημερινότητας, αναδεικνύουν τη ρεαλιστικότητα του φωτός με αφαιρετικό χρώμα, χωρίς να δίνεται έμφαση στην τονικότητα. Ενώ επίσης η καλλιτέχνιδα συχνά περατώνει τις συνθέσεις της στο εργαστήρι της, είτε με προσχέδια είτε με φωτογραφίες, οι υδατογραφίες της αποδίδονται με τέτοιο τρόπο ώστε να παραπέμπουν στην εκ του φυσικού αποτύπωση. Ακόμη και οι ελαιογραφίες της Γυπάκη θυμίζουν υδατογφραφίες, με το χρώμα να παραμένει διάχυτο και διάφανο στη σύνθεση. Οι χρωματικές αξίες στο βάθος των έργων της κυριεύονται από την κατά κύριο λόγο ανθρωποκεντρική θεματική τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα ζωηρά και έντονα χρώματα αναδεικνύουν το θέμα ξεκάθαρα χωρίς τον οποιοδήποτε εννοιολογικό υπαινιγμό. Η καλλιτέχνιδα με την αμεσότητα και την καθαρότητα των θεμάτων της σύμφωνα με τον Κ. Β. Πρώιμο, επιδιώκει να αποτυπώσει και να διαδώσει τις πρακτικές, τα έθιμα και την καθημερινότητα του λαϊκού πολιτισμού μέσω της ζωγραφικής τέχνης, εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχιση της τελευταίας.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος,”Η Μάρω Γυπάκη στον Ι.Ο.Χ”, Χανιώτικα Νέα, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: Haniotika-nea.gr
    • Ελένη Μπεζιριανόγλου,”Η Μάρω Γυπάκη σχεδίασε το εξώφυλλο μας”, Athens Voice, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr

    Δείτε το έκθεμα

    Γυπάκη Μάρω

    Βιογραφικό

    (Χανιά;)

    Γεννήθηκε στα Χανιά. Τελείωσε Φαρμακευτική στο Παν/μιο Αθηνών και πραγματοποίησε ελεύθερες σπουδές στη ζωγραφική με καθηγητές της το Σπύρο Κουρσάρη, τον Τάσσο Ρήγα και τον Χρόνη Μπότσογλου. Οι ατομικές εκθέσεις της καλλιτέχνιδας έλαβαν χώρα: στην Αίθουσα Τέχνης «Β. Μυλωνογιάννη», στον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο Χανίων (2012), στο Νεώριο Μόρο στα Χανιά, στην Αίθουσα Τέχνης «Σωτηρία Αντωνοπούλου» στο Βουρκάρι Κέας, στην Γκαλερί «Χρυσόθεμις» στην Αθήνα, ενώ οι ομαδικές εκθέσεις της σημειώθηκαν: στην «Εικαστική δημιουργία των φαρμακοποιών», στο Φαρμακευτικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στο «Les Ateliers deI Oree» στις Βρυξέλλες, στη Βίλα Κούνδουρου στα Χανιά, κ.ά. Όπως σημείωσε σε άρθρο του ο Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος, τα έργα της Γυπάκη, με θεματικές αποτυπώσεις της καθημερινότητας, αναδεικνύουν τη ρεαλιστικότητα του φωτός με αφαιρετικό χρώμα, χωρίς να δίνεται έμφαση στην τονικότητα. Ενώ επίσης η καλλιτέχνιδα συχνά περατώνει τις συνθέσεις της στο εργαστήρι της, είτε με προσχέδια είτε με φωτογραφίες, οι υδατογραφίες της αποδίδονται με τέτοιο τρόπο ώστε να παραπέμπουν στην εκ του φυσικού αποτύπωση. Ακόμη και οι ελαιογραφίες της Γυπάκη θυμίζουν υδατογφραφίες, με το χρώμα να παραμένει διάχυτο και διάφανο στη σύνθεση. Οι χρωματικές αξίες στο βάθος των έργων της κυριεύονται από την κατά κύριο λόγο ανθρωποκεντρική θεματική τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα ζωηρά και έντονα χρώματα αναδεικνύουν το θέμα ξεκάθαρα χωρίς τον οποιοδήποτε εννοιολογικό υπαινιγμό. Η καλλιτέχνιδα με την αμεσότητα και την καθαρότητα των θεμάτων της σύμφωνα με τον Κ. Β. Πρώιμο, επιδιώκει να αποτυπώσει και να διαδώσει τις πρακτικές, τα έθιμα και την καθημερινότητα του λαϊκού πολιτισμού μέσω της ζωγραφικής τέχνης, εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχιση της τελευταίας.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος,”Η Μάρω Γυπάκη στον Ι.Ο.Χ”, Χανιώτικα Νέα, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: Haniotika-nea.gr
    • Ελένη Μπεζιριανόγλου,”Η Μάρω Γυπάκη σχεδίασε το εξώφυλλο μας”, Athens Voice, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr

    Δείτε το έκθεμα

    Γυπάκη Μάρω

    Βιογραφικό

    (Χανιά;)

    Γεννήθηκε στα Χανιά. Τελείωσε Φαρμακευτική στο Παν/μιο Αθηνών και πραγματοποίησε ελεύθερες σπουδές στη ζωγραφική με καθηγητές της το Σπύρο Κουρσάρη, τον Τάσσο Ρήγα και τον Χρόνη Μπότσογλου. Οι ατομικές εκθέσεις της καλλιτέχνιδας έλαβαν χώρα: στην Αίθουσα Τέχνης «Β. Μυλωνογιάννη», στον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο Χανίων (2012), στο Νεώριο Μόρο στα Χανιά, στην Αίθουσα Τέχνης «Σωτηρία Αντωνοπούλου» στο Βουρκάρι Κέας, στην Γκαλερί «Χρυσόθεμις» στην Αθήνα, ενώ οι ομαδικές εκθέσεις της σημειώθηκαν: στην «Εικαστική δημιουργία των φαρμακοποιών», στο Φαρμακευτικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στο «Les Ateliers deI Oree» στις Βρυξέλλες, στη Βίλα Κούνδουρου στα Χανιά, κ.ά. Όπως σημείωσε σε άρθρο του ο Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος, τα έργα της Γυπάκη, με θεματικές αποτυπώσεις της καθημερινότητας, αναδεικνύουν τη ρεαλιστικότητα του φωτός με αφαιρετικό χρώμα, χωρίς να δίνεται έμφαση στην τονικότητα. Ενώ επίσης η καλλιτέχνιδα συχνά περατώνει τις συνθέσεις της στο εργαστήρι της, είτε με προσχέδια είτε με φωτογραφίες, οι υδατογραφίες της αποδίδονται με τέτοιο τρόπο ώστε να παραπέμπουν στην εκ του φυσικού αποτύπωση. Ακόμη και οι ελαιογραφίες της Γυπάκη θυμίζουν υδατογφραφίες, με το χρώμα να παραμένει διάχυτο και διάφανο στη σύνθεση. Οι χρωματικές αξίες στο βάθος των έργων της κυριεύονται από την κατά κύριο λόγο ανθρωποκεντρική θεματική τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα ζωηρά και έντονα χρώματα αναδεικνύουν το θέμα ξεκάθαρα χωρίς τον οποιοδήποτε εννοιολογικό υπαινιγμό. Η καλλιτέχνιδα με την αμεσότητα και την καθαρότητα των θεμάτων της σύμφωνα με τον Κ. Β. Πρώιμο, επιδιώκει να αποτυπώσει και να διαδώσει τις πρακτικές, τα έθιμα και την καθημερινότητα του λαϊκού πολιτισμού μέσω της ζωγραφικής τέχνης, εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχιση της τελευταίας.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος,”Η Μάρω Γυπάκη στον Ι.Ο.Χ”, Χανιώτικα Νέα, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: Haniotika-nea.gr
    • Ελένη Μπεζιριανόγλου,”Η Μάρω Γυπάκη σχεδίασε το εξώφυλλο μας”, Athens Voice, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr

    Δείτε το έκθεμα

    Γυπάκη Μάρω

    Βιογραφικό

    (Χανιά;)

    Γεννήθηκε στα Χανιά. Τελείωσε Φαρμακευτική στο Παν/μιο Αθηνών και πραγματοποίησε ελεύθερες σπουδές στη ζωγραφική με καθηγητές της το Σπύρο Κουρσάρη, τον Τάσσο Ρήγα και τον Χρόνη Μπότσογλου. Οι ατομικές εκθέσεις της καλλιτέχνιδας έλαβαν χώρα: στην Αίθουσα Τέχνης «Β. Μυλωνογιάννη», στον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο Χανίων (2012), στο Νεώριο Μόρο στα Χανιά, στην Αίθουσα Τέχνης «Σωτηρία Αντωνοπούλου» στο Βουρκάρι Κέας, στην Γκαλερί «Χρυσόθεμις» στην Αθήνα, ενώ οι ομαδικές εκθέσεις της σημειώθηκαν: στην «Εικαστική δημιουργία των φαρμακοποιών», στο Φαρμακευτικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στο «Les Ateliers deI Oree» στις Βρυξέλλες, στη Βίλα Κούνδουρου στα Χανιά, κ.ά. Όπως σημείωσε σε άρθρο του ο Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος, τα έργα της Γυπάκη, με θεματικές αποτυπώσεις της καθημερινότητας, αναδεικνύουν τη ρεαλιστικότητα του φωτός με αφαιρετικό χρώμα, χωρίς να δίνεται έμφαση στην τονικότητα. Ενώ επίσης η καλλιτέχνιδα συχνά περατώνει τις συνθέσεις της στο εργαστήρι της, είτε με προσχέδια είτε με φωτογραφίες, οι υδατογραφίες της αποδίδονται με τέτοιο τρόπο ώστε να παραπέμπουν στην εκ του φυσικού αποτύπωση. Ακόμη και οι ελαιογραφίες της Γυπάκη θυμίζουν υδατογφραφίες, με το χρώμα να παραμένει διάχυτο και διάφανο στη σύνθεση. Οι χρωματικές αξίες στο βάθος των έργων της κυριεύονται από την κατά κύριο λόγο ανθρωποκεντρική θεματική τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα ζωηρά και έντονα χρώματα αναδεικνύουν το θέμα ξεκάθαρα χωρίς τον οποιοδήποτε εννοιολογικό υπαινιγμό. Η καλλιτέχνιδα με την αμεσότητα και την καθαρότητα των θεμάτων της σύμφωνα με τον Κ. Β. Πρώιμο, επιδιώκει να αποτυπώσει και να διαδώσει τις πρακτικές, τα έθιμα και την καθημερινότητα του λαϊκού πολιτισμού μέσω της ζωγραφικής τέχνης, εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχιση της τελευταίας.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος,”Η Μάρω Γυπάκη στον Ι.Ο.Χ”, Χανιώτικα Νέα, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: Haniotika-nea.gr
    • Ελένη Μπεζιριανόγλου,”Η Μάρω Γυπάκη σχεδίασε το εξώφυλλο μας”, Athens Voice, 2014, στον διαδικτυακό τόπο: athensvoice.gr

    Δείτε το έκθεμα

    Giannakos Chris


    Βιογραφικό

    Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1934. Σπούδασε στo School of Visual Arts της Νέας Υόρκης (1952 – 1956), όπου και δίδαξε γραφικές τέχνες. Το έργο του, εξελίσσεται από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 έως σήμερα, με κύριο γνώμονα τη διττή αντίληψη του χώρου, τόσο σε σχέση με τη φυσική του διάσταση και φυσιογνωμία όσο και αναφορικά με το συγκεκριμένο πολιτιστικό και πνευματικό πλαίσιο. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, πραγματοποιεί μία σειρά από εγκαταστάσεις και δρώμενα σε δημόσιους χώρους που εκδηλώνουν την παράλληλη οριοθέτηση και καταστροφή της σχεδιαστικής επέμβασης στο χώρο, τον οποίο επανερμηνεύει με την παρεμβολή στοιχείων της καθημερινής ζωής. Η μορφή του έργου του εξελίσσεται σταθερά με έναυσμα τις κατευθύνσεις που δίδονται από τα ίδια τα δομικά στοιχεία των κατασκευών του. Από τα τέλη της δεκ. του ’80 στα έργα του εκδηλώνεται το ενδιαφέρον του για τις βασικές δομές που εκφράζουν τις αξίες και τις αρχές της αρχιτεκτονικής, της τέχνης και της φιλοσοφίας των αρχαίων πολιτισμών.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

    Δείτε το έκθεμα

    Γεωργόπουλος Νίκος


    Βιογραφικό

    Αθήνα 1954 – Χανιά 2003

    Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1975 – 1980), με δασκάλους αρχικά το Γ. Μαυροϊδή και στη συνέχεια τον Π. Τέτση, από το εργαστήριο του οποίου διακρίθηκε με έπαινο και υποτροφία. Παράλληλα, παρακολούθησε μαθήματα γλυπτικής στο εργαστήριο του Θ. Πανουριά. Από το 1982, παντρεμένος ήδη με τη Χανιώτισα ζωγράφο Παγώνα Ξενάκη, με την οποία συνδέθηκαν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, εγκαθίσταται μόνιμα στα Χανιά. Εκεί, παράλληλα με τη ζωγραφική του, δίδαξε και ως καθηγητής καλλιτεχνικών στη μέση εκπαίδευση. Πέθανε στα Χανιά σε ηλικία μόλις 49 ετών. Το έργο του κινείται μεταξύ αφαίρεσης και αναπαράστασης, ενώ τόσο τα θέματά του, όσο και τα εκφραστικά του μέσα ποικίλουν.

    Δείτε το έκθεμα

    Μακρής Θανάσης


    Βιογραφικό

    Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1955. Σπούδασε ζωγραφική, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1976-81) με δάσκαλο το Γ. Μόραλη, και στη συνέχεια στην École nationale supérieure des Beaux-Arts (1980-1982) στο Παρίσι. Η ζωγραφική του, διακρίνεται για τη συγκέντρωσή της σε θεματικές ενότητες, όπως οι αυτοπροσωπογραφίες, οι προσωπογραφίες παιδιών, οι απεικονίσεις ζώων και τοπίων. Ο κύριος προσανατολισμός των πλαστικών αναζητήσεών του, έγκειται στην απόδοση των μορφών με μία πολύ λιτή και ιδιαίτερα χαμηλόφωνη τονική κλίμακα. Σε πολλά έργα του, αρκείται σε τέσσερις μόνο ενδιάμεσους και πολύ κοντινούς τόνους, τους οποίους χρησιμοποιεί με μεγάλη πειθαρχία και μεθοδικότητα.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

    Δείτε το έκθεμα

    Σταυράκης Ιωάννης


    Βιογραφικο

    Ο πίνακας του 1897 του Ιωάννη Σταυράκη με τίτλο «Λιμάνι των Χανίων» αποκτήθηκε από τον Δήμο Χανίων το 1947 και αποτέλεσε μια από τις αφετηρίες της συλλογής του. Ο πίνακας αναπαριστά τα δραματικά γεγονότα του 1897 της πυρπόλησης της πόλης και των σφαγών που ακολούθησαν από τους Οθωμανούς, κάτι που δε φαίνεται από το αίσθημα γαλήνης, απουσίας και σιωπής που αποπνέει. Μικρές λεπτομέρειες ωστόσο όπως το Οθωμανικό στρατιωτικό άγημα που εξέρχεται από την πύλη του Φιρκά και ο στόλος των Μεγάλων Δυνάμεων στο βάθος του ορίζοντα δείχνουν ότι δεν πρόκειται για μια αναπαράσταση ενός συνηθισμένου, καθημερινού πρωινού. Η σύνθεση είναι άρτια και διαυγής και το χρώμα είναι λαμπρό ανακαλώντας εικόνες λιμανιών της Ενετικής σχολής τοπιογραφίας του Francesco Guardi και του Giovanni Antonio Canal ή Canaletto αλλά και στοιχεία της ζωγραφικής του Κωνσταντίνου Βολανάκη.
    Ο Ιωάννης Σταυράκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1841 και πέθανε στην Αθηνα το 1909. Το 1856 υπέστη νευρικό κλονισμό που τον άφησε κωφάλαλο. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με το Νικηφόρο Λύτρα υιοθετώντας τις διδαχές της σχολής του Μονάχου και με το πέρας των σπουδών του εγκαταστάθηκε στα Χανιά όπου ασχολήθηκε με τη διδασκαλία. Υπήρξε δάσκαλος της Φλωρεντίνης Καλούτση και του Δημήτρη Κοκότση. Το 1892 έλαβε πρόσκληση από την Υψηλή Πύλη στην Κωνσταντινούπολη να γίνει ζωγράφος των ανακτόρων. Στα έργα του κυριαρχεί η προσωπογραφία, υπάρχουν κάποια τοπία και ελάχιστες νεκρές φύσεις ενώ ενσωμάτωσε και λαϊκά στοιχεία που παραπέμπουν στην Επτανησιακή σχολή. Εκτός της Δημοτικής Πινακοθήκης Χανίων, έργα του υπάρχουν και στο Μουσείο Ελευθερίου Βενιζέλου αλλά και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ασχολήθηκε επίσης με την αγιογραφία και τη σχολή των Ναζαρηνών. Τοιχογραφίες του υπάρχουν στη Μητρόπολη Χανίων και φορητές εικόνες του στο Ηράκλειο. (Το κείμενο βασίζεται στη μελέτη του Μάρκου Ε. Μαρινάκη Ο Κρητικός ζωγράφος Ιωάννης Σταυράκης, 1841-1909, Ηράκλειο, Κανταρτζής 2006)
    Δρ Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος, Διδάσκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, κριτικός τέχνης και επιμελητής εκθέσεων.

    Ioannis Stavrakis’s 1897 The port of Chania painting was acquired by the Municipality of Chania in 1947, forming one of the first paintings belonging to the town collection. The painting depicts the 1897 dramatic events when the Ottomans set the town on fire and killed many of its citizens although this can hardly be seen due to the atmosphere of peacefulness, silence and absence that prevail. However small details like the Ottoman military procession exiting the Firka gate and the fleet of Great Powers at the horizon, indicate that this is not an ordinary morning view of the port. The composition is clear and splendid and the color is brilliant recalling the port scenes of the Venetian School of landscape painting and figures like Francesco Guardi and Giovanni Antonio Canal or Canaletto. One is also able to see elements of Constantinos Volanakis’s seascapes.
    Ioannis Stavrakis was born in Heraklion in 1841 and died in Athens in 1909. In 1856 he suffered a nervous breakdown that left him deaf-mute. He studied at the Athens School of Fine Arts with Nikiphoros Lytras, adopting thereby the Munich School of Painting principles. After the end of his studies he settled in Chania and worked as a teacher of painting. He was the teacher of Florentini Kaloutsi and Dimitris Kokotsis. In 1892 he received an invitation from sultan Abdul Hamit to become a court painter in Istanbul. Most of his paintings are portraits although there exist some landscapes and a few still lives. He incorporated many popular elements in painting that remind the School of Eptanisa. Besides the Municipal Art Gallery of Chania, works of his belong to the Eleftherios Venizelos Museum and to private and public collections in Chania and abroad. He also painted hagiography following the Nazarene School. His wall paintings may be seen in the cathedral of Chania and several of his religious icons are in Heraklion too. (The text is based on Markos Marinakis’s book The Cretan painter Ioannis Stavrakis, 1841-1909, Heraklion, Kantartzis, 2006)
    Dr Constantinos V. Proimos, Adjunct Faculty at the Hellenic Open University and independent art critic and curator

    Δείτε το έκθεμα

    Giavropoulos Nikos (Γιαβρόπουλος Νίκος)

    Βιογραφικό

    (1971)

    Σπούδασε κινηματογράφο στην σχολή Λ. Σταύρακου και η δραστηριότητα του ως καλλιτέχνης της κινούμενης εικόνας εντοπίζεται κυρίως στην Αθήνα. Έχει πραγματοποιήσει δεκαπέντε ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε φεστιβάλ και ομαδικές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο στο εξωτερικό. Ακόμη, έχει επιτελέσει αρμοδιότητες επιμελητή σε επτά εκθέσεις στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Τα έργα του καλλιτέχνη Madonna και self-exile έλαβαν το πρώτο βραβείο- το πρώτο από τη διοργάνωση “Video Art” στην Αθήνα, στο φεστιβάλ “Mediaterra-Φούρνος” το 1999 και το δεύτερο από το “Greek film video Festival” το 2013 στο Λονδίνο. Όσον αφορά στις ατομικές εκθέσεις του Γιαβρόπουλου των δύο τελευταίων ετών (2020-2022), ο επιμελητής και Ιστορικός τέχνης Κωνσταντίνος Μπάσιος έγραψε ότι ο καλλιτέχνης ορμώμενος από τα συνταρακτικά συμβάντα της καθημερινότητας, είτε από τον πόλεμο στην Ουκρανία είτε από την κρατική βία και καταστολή στην Ελλάδα, προσπαθεί να θορυβήσει τους θεατές του προβάλλοντας συμβολικά μέσω του έργου του εικόνες που παραπέμπουν στα παραπάνω γεγονότα. Συνδυάζοντας εικόνες του αναγεννησιακού εικαστικού παρελθόντος, γλυπτά, ready mades και προβολές βίντεο, ο καλλιτέχνης επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει εικόνες και νοήματα θέσφατα στον ανθρώπινο νου και μέσω του έργου του να προβληματίσει το κοινό του.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Νίκος Γιαβρόπουλος: “6 φόνοι εν καιρώ ειρήνης”, στον διαδικτυακό τόπο: Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων.
    • “Νίκος Γιαβρόπουλος- Ειρήνη στα χρόνια του πολέμου: Έκθεση στην Cheapart”, CultureNow, 2022, στον διαδικτυακό τόπο: Culturenow.gr
    • The LiFO team, “Έξι μνήμες: Παρουσίαση έξι βίντεο έργων του Νίκου Γιαβρόπουλου”, LiFO, 2021, στον διαδικτυακό τόπο: LiFO
    • “Ο Νίκος Γιαβρόπουλος εκθέτει τα έργα του στη Depot Art Gallery”, Penna, 2016, στον διαδικτυακό τόπο: Penna.gr

    Δείτε το έκθεμα

    Κυρμιζάκη Αγλαΐα


    Βιογραφικό

    (1904-1983)

    Γεννήθηκε στα Χανιά. Ήταν εκπαιδευτικός, λαογράφος, ζωγράφος που πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα στις αγροτικές επαρχίες της Κρήτης, γεγονός που ευνόησε το έργο της για την καταγραφή και περισυλλογή κρητικών λαϊκών παραμυθιών, μύθων και τραγουδιών. Μέρος της συλλογής της δημοσιεύθηκε στον περιοδικό τύπο. Το ζωγραφικό της έργο μας αποκαλύπτει μία καλλιτέχνιδα με καλή γνώση των ευρωπαϊκών καλλιτεχνικών εξελίξεων και παρ’ όλη τη ρομαντική περιγραφικότητα των συνθέσεων της δεν παύει να εκφράζει μία περίοδο της Ελληνικής τέχνης.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Ελένη Φουντουλάκη, «Εκδήλωση αφιέρωμα στην Αγλαΐα Κυρμιζάκη», Χανιώτικα Νέα, 2012, στον διαδικτυακό τόπο: haniotika-nea.gr

    Δείτε το έκθεμα

    Κυρμιζάκη Αγλαΐα


    Βιογραφικό

    (1904-1983)

    Γεννήθηκε στα Χανιά. Ήταν εκπαιδευτικός, λαογράφος, ζωγράφος που πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα στις αγροτικές επαρχίες της Κρήτης, γεγονός που ευνόησε το έργο της για την καταγραφή και περισυλλογή κρητικών λαϊκών παραμυθιών, μύθων και τραγουδιών. Μέρος της συλλογής της δημοσιεύθηκε στον περιοδικό τύπο. Το ζωγραφικό της έργο μας αποκαλύπτει μία καλλιτέχνιδα με καλή γνώση των ευρωπαϊκών καλλιτεχνικών εξελίξεων και παρ’ όλη τη ρομαντική περιγραφικότητα των συνθέσεων της δεν παύει να εκφράζει μία περίοδο της Ελληνικής τέχνης.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Ελένη Φουντουλάκη, «Εκδήλωση αφιέρωμα στην Αγλαΐα Κυρμιζάκη», Χανιώτικα Νέα, 2012, στον διαδικτυακό τόπο: haniotika-nea.gr

    Δείτε το έκθεμα

    Καλούμενος Θεόδωρος


    Βιογραφικό

    Αθήνα 1948 – Χανιά 2009

    Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948 και σπούδασε εφαρμοσμένες τέχνες στο ΑΤΙ (1968-1970), με δασκάλους τους Δ. Μυταρά και Π. Ζουμπουλάκη. Το ζωγραφικό του έργο κινείται στο χώρο του νεορεαλισμού και της ποπ αρτ και ασκεί κριτική στη σύγχρονη καθημερινή ζωή. Οι προβληματισμοί του σημερινού ανθρώπου και οι εσωτερικές του ανησυχίες, αποτελούν μερικά από τα θέματα των έργων του. Οι κατασκευές του, κινούνται στα πλαίσια του ντανταϊσμού, στις οποίες ανατρέπεται η χρηστικότητα του καθημερινού αντικειμένου.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος – 20ος Αιώνας, εκδόσεις «ΜΕΛΙΣΣΑ»

    Δείτε το έκθεμα

    Κυρμιζάκη Αγλαΐα


    Βιογραφικό

    (1904-1983)

    Γεννήθηκε στα Χανιά. Ήταν εκπαιδευτικός, λαογράφος, ζωγράφος που πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα στις αγροτικές επαρχίες της Κρήτης, γεγονός που ευνόησε το έργο της για την καταγραφή και περισυλλογή κρητικών λαϊκών παραμυθιών, μύθων και τραγουδιών. Μέρος της συλλογής της δημοσιεύθηκε στον περιοδικό τύπο. Το ζωγραφικό της έργο μας αποκαλύπτει μία καλλιτέχνιδα με καλή γνώση των ευρωπαϊκών καλλιτεχνικών εξελίξεων και παρ’ όλη τη ρομαντική περιγραφικότητα των συνθέσεων της δεν παύει να εκφράζει μία περίοδο της Ελληνικής τέχνης.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Ελένη Φουντουλάκη, «Εκδήλωση αφιέρωμα στην Αγλαΐα Κυρμιζάκη», Χανιώτικα Νέα, 2012, στον διαδικτυακό τόπο: haniotika-nea.gr

    Δείτε το έκθεμα

    Στραπατσάκη Μαριάννα


    Βιογραφικό

    (1947)

    Γεννήθηκε στην Αθήνα. Πραγματοποίησε τις σπουδές της στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο με υποτροφία του Α.Τ.Ι. Συνέχισε τις σπουδές της στη ζωγραφική και στο σχεδίου στην Ecole Nationale Supérieure des Beaux Arts στο Παρίσι υπό την αιγίδα της υποτροφίας της Ακαδημίας Αθηνών, σπουδάζοντας ταυτόχρονα Ιστορία της Τέχνης και Πλαστικές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο Paris I, στη Σορβόννη. Παρακολούθησε επίσης σεμινάρια σημαντικών προσωπικοτήτων στο College de France που συνείσφεραν στην ιστορία, κριτική και φιλοσοφία της τέχνης, όπως του Roland Barthes, του Rene Huyghe, του Paul Lemerle και του Michel Foucault. Το 1973 έλαβε τιμητική διάκριση για το έργο της στην έκθεση: “9eme Prix de la Cote d’Azur”. Αποτέλεσε μία από τις πρωτεργάτριες του κινήματος «Βίντεο Τέχνη» (1984), στην Ελλάδα. Όσον αφορά στο καλλιτεχνικό της έργο, διακρίνεται ο συγκερασμός των κλασικών χαρακτηριστικών, της ζωγραφικής, της γλυπτικής και του σχεδίου, με τα νέα τεχνολογικά μέσα. Οι συνθέσεις της περιλαμβάνουν διαδραστικά συστήματα-αισθητήρες, κ.λ.π., που παρουσιάζουν στους θεατές μορφές Βίντεο-εγκαταστάσεων και Οπτικοακουστικών δρώμενων. Έχει πραγματοποιήσει σαράντα δύο ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε εξήντα πέντε ομαδικές τόσο στην Ελλάδα όσο στο εξωτερικό.
    Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Τμήματος: «Τεχνών Ήχου και Εικόνας» του Ιονίου Πανεπιστημίου το 2004, ενώ επίσης διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος μέχρι τη συνταξιοδότηση της το 2014. Υπήρξε ακόμη ιδρυτικό μέλος του Εργαστηρίου Διαδραστικών Τεχνών “In.Arts” και του μεταπτυχιακού προγράμματος: «Οπτικοακουστικές Τέχνες στην Ψηφιακή Εποχή». Το 2005 ήταν προσκεκλημένη καθηγήτρια στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Έχει διακριθεί με βραβεία για εικαστικές παρεμβάσεις σε Τράπεζες και Σιδηροδρομικούς σταθμούς της Αθήνας. Το 2016 της απονεμήθει το Βραβείο για την Τέχνη των Νέων Μέσων, από τον όμιλο «ΕΞΑΛΕΙΠΤΡΟΝ», (Πειραιάς) και το 2018 παρέλαβε τιμητική πλακέτα για την προσφορά της στην Τέχνη και την Εκπαίδευση από το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Έργα της βρίσκονται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό σε αρκετά μουσεία και ιδιωτικές συλλογές.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    • Μαριάννα Στραπατσάκη, κατάλογος έκθεσης, Υπουργείο Πολιτισμού-Διεύθυνση Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων, Κέρκυρα 1994.
    • Μαριάννα Στραπατσάκη, Γκαλερί “Studio Technis”, Αθήνα 1980.
    • Βιογραφικό σημείωμα της Στραπατσάκη Μαριάννας, στον διαδικτυακό τόπο: inarts.eu
    • Ιστοσελίδα της καλλιτέχνιδας, στον διαδικτυακό τόπο: mariannestrapatsakis.gr

    Δείτε το έκθεμα

    Page 14 of 14
    1 12 13 14
    Page 14 of 14
    1 12 13 14